rmcrssl

Vervolg:
Vanuit Bolivië, vlak voor de grens van Brazilië,
---------------------
van http://viajes-en-moto.com/2011/05/17/takki-takki/
---------------------
TAKKI TAKKI
Ik was opgelucht dat ik bijna in Brazilië was. Grensstreken in Bolivië zijn gevaarlijk terrein. Twee weken geleden zijn er drie BMW motoren verdwenen rondom Roboré (best ironisch als je het in het Engels uitspreekt). Een franse restauranthouder waarschuwde me: “Zorg dat je een volle tank benzine hebt en stop voor niets of niemand de komende 150 kilometer.” Eerder kwam ik twee wazige types in tuinbroek tegen bij een wegrestaurant. Ze hadden felblauwe ogen, blond haar en spraken Duits/Spaans maar beweerden toch dat ze ‘van hier’ waren. Ze vroegen me of ik nog geen ‘mal gente’ (verkeerde mensen) ben tegengekomen. “Wat dan?” vroeg ik. “Mensen met wapens,” antwoordde hij, “ze schieten op alles.”. “Niks van gemerkt.” zei ik. “Nou dan heb je geluk, veel succes.” Met de staart tussen de benen en een rotgang reed ik naar Cochis. Onderweg vroeg ik me af waar ik mee bezig was en wat ik zou doen als ik die ‘mal gente’ zou tegenkomen. In de jungle net buiten Cochis kon ik overnachten in een Zwitserse missionarispost. Bij ‘El Padre’ en de nonnen had ik in ieder geval een veilige haven voor de nacht.

De volgende morgen vertrok ik om 06.00 uur. Dat leek me geen tijd voor bendes. Eenmaal op de verharde weg had ik de vaart er goed in en remde ik enkel voor overstekend wild en vee. Op veel plaatsen langs de weg waren groepjes mannen in gele overals met zeis de berm aan het maaien. Vanaf een afstand dacht ik steeds: “daar zal je ze hebben”, de ‘mal gente’. Plots zag ik een groepje mannen die geen gele pakken aanhadden. Er stonden twee brommers langs de linkerkant van de weg en op mijn weghelft een man of vijf met doeken voor hun gezicht. Strategisch opgesteld in een bocht vanwaar ze verkeer van beide richtingen zagen aankomen. Eenmaal dichterbij kon ik niet goed zien wat de voorwerpen waren die ze in de lucht staken, want zoals afgesproken draaide ik het gas volledig open. De boxermotor werkte zich richting rood toerental gebied en in een flits van 160 km/h schoot het gezelschap aan me voorbij. Wat hier nou de bedoeling van was, ik weet het nog steeds niet, maar ik was het in ieder geval te snel af.

Drie uur later kwam ik aan bij de grens van Brazilië. Daar is het veilig, tenminste, afgezien van de favela’s (ghetto) van Rio. Maar ik was er nog niet. Bussen en vrachtwagens blokkeerde het niemandsland tussen de Boliviaanse – en Braziliaanse grenspost. Een idee van Boliviaanse commercianten met de medewerking van de migratiedienst. Na wat rondvragen bleek dat de Bolivianen het niet accepteren dat handelswaar wel Bolivië in mag, maar dat ze hun waar niet in Brazilië mogen verkopen. Drie dagen staken. Mensen of voertuigen kunnen zonder stempel de grens niet over. Toch zie ik ze verderop grote dozen en zakken richting Bolivië sjouwen. Waarschijnlijk ter bevoorrading van de talloze rekken met Havaíanas slippers. Overal wordt ik door Brazilianen aangesproken of ik zolang de staking duurt niet beter drie dagen door de Pantanal kan varen, of op z’n minst in hun veel betere hotel wil verblijven. Kan ik als de staking over is m’n stempeltje wel halen. Ondanks aantrekkelijke voorstellen lijkt illegaal in Brazilië de toerist uithangen me geen goed idee.

Terwijl het kinderachtige gekibbel bij de grens zijn beloop zoekt, heb ik een goedkoop resort gevonden. Met m’n laptopje onder de parasol aan het zwembad, een gin tonic erbij en latino muziek op de achtergrond. De poolboy vroeg me net waar ik vandaan kom. “Spreken ze daar Takki Takki?” vroeg hij doodserieus. Geen idee, spreken we dat in Nederland? Ben het in dit moment even vergeten.

---------------------
van http://viajes-en-moto.com/2011/05/17/takki-takki/
---------------------